រូបថត · អំពីពិសិដ្ឋ

ជីវិត​នៅ​ស្រុក​ចិន​មួយ​ឆ្នាំ

ពេលវេលាដើរពិតជាលឿនមែន។ ខ្ញុំបានមករៀននៅស្រុកចិនជិតមួយឆ្នាំហើយ។ ក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំ ខ្ញុំឃើញថាជីវិត គំនិត របស់ខ្ញុំបានផ្លាស់ប្ដូរបន្តិចបន្តួច (ហេសហេ)។ ខ្ញុំបានយល់ដឹងពីវប្បធម៌មួយចំនួន របស់ជនជាតិចិន ក៏ដូចជាជនឡាវ ជនជាតិថៃ និងជនជាតិយួនផងដែរ។ ជីវិតរបស់អ្នកស្រុកនេះ ឃើញថាចំណុចខ្លះ ល្អជាងអ្នកស្រុកយើង ប៉ុន្តែក៏មានចំណុចខ្លះ ខុសពីអ្នកស្រុកយើងដែរ។ និយាយពីខ្ញុំវិញ កាលពីដំបូង ភាសាចិនមួយម៉ាត់មិនចេះផង ប៉ុន្តែឥលូវចេះនិយាយគួរសម អាចត្រឹមមួយរស់បាន ហើយប្រហែលមាន សមត្ថភាពអាចទាក់ទងស្រីៗចិនបាន (ហាហា និយាយលេងទេ) ។ រ៉ាយរ៉ាប់ប៉ុណ្ណឹងសិនចុះ ចាំពេលក្រោយសរសេរបន្ថែមទៀត។ ឥលូវសូមរីករាយទស្សនា រូបថតមួយចំនួនសិន! 😀

មិត្ត​ខ្ញុំ​ · មិត្តភាព · អនុស្សាវរីយ៍ · អំពីពិសិដ្ឋ

មកដល់ស្រុកចិន

ហាហា… មិននឹកស្មានថាខ្ញុំនឹងមានថ្ងៃនេះសោះ។ ឥលូវនេះខ្ញុំកំពុងរស់នៅក្នុងទីក្រុង ណានីងខេត្តក្វាងស៊ី នៃសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិន។ ខ្ញុំ​បាន​មក​ដល់​ទីនេះ​តាំងពីថ្ងៃច័ន្ទ ទី៥ ខែ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១១ មកម្ល៉េះ។ ហេតុអ្វីខ្ញុំមកដល់ទីនេះ? ហេហេ… គឺ​ខ្ញុំ​បានប្រលងជាប់អាហារូបករណ៍ របស់​រដ្ឋាភិបាល​តំបន់​ស្វយ័ត​ខេត្តក្វាងស៊ី។ នៅឆ្នាំដំបូងនេះ ខ្ញុំត្រូវរៀនភាសាចិនជាមុនសិន។ នៅឆ្នាំបន្ទាប់ទើបខ្ញុំ ចូលរៀនមុខវិជ្ជារបស់ខ្ញុំ។ គ្រប់ការបង្រៀន ឯកសារ គឺ​ជា​ភាសា​ចិន​ទាំងអស់។ ស្ដាប់ទៅវាដូចជាពិបាកណាស់ តែចាំមើលឆ្នាំក្រោយសិនទៅមើស៎ 😀 ។ នៅក្នុងអន្តេវាសិកដ្ឋាន ខ្ញុំស្នាក់នៅជាមួយជនជាតិខ្មែរម្នាក់ដែលប្រលងជាប់ជាមួយគ្នា ជនជាតិកាណាដាម្នាក់ និងជនជាតិថៃម្នាក់។ ជនជាតិថៃម្នាក់នោះ មិនសូវចេះភាសាអង់គ្លេសទេ តែគាត់ស្ទាត់ខាងភាសាចិន ព្រោះថា គាត់រៀនភាសាហ្នឹង តាំងពីគាត់នៅតូចៗមកម្ល៉េះ។ ចំណែកឯជនជាតិកាណាដាវិញ ទើបតែមករៀនភាសាចិនឆ្នាំទីមួយដូចខ្ញុំដែរ។ គិតទៅល្អ អាចនិយាយទាំងភាសាចិន និងភាសាអង់គ្លេស 🙂 ។ ជាចុងក្រោយនេះ ខ្ញុំសូមផ្ដាំផ្ញើដល់ឪពុកម្ដាយខ្ញុំ បងប្អូន មិត្តភក្តិ ទាំងអស់ថា ខ្ញុំនៅទីនេះសុខសប្បាយទេ ព្រោះសីតុណ្ហភាពនៅស្មើយើងនៅកម្ពុជាទេ រហូតដល់ខែត្រជាក់ទើបត្រជាក់ខ្លាំង។ ហើយខ្ញុំសូមអរគុណជាខ្លាំង ដល់មិត្តភក្តិខ្ញុំ ដែលបានជូនខ្ញុំដល់ព្រលានយន្តហោះអន្តរជាតិភ្នំពេញ បានជូនពរ… Continue reading មកដល់ស្រុកចិន

បទពិសោធន៍ខ្លីៗ · អនុស្សាវរីយ៍ · អំពីពិសិដ្ឋ

ខ្ញុំ និងកុំព្យូទ័រ

បើតាមការរាប់ដៃ រាប់ជើងទៅ ខ្ញុំបានស្គាល់កុំព្យូទ័រជាងមួយទសវត្សហើយ គិតចាប់ពីខ្ញុំបានឃើញ និងប្រើកុំព្យូទ័រដំបូងកាលពីខ្ញុំនៅរៀនថ្នាក់ទី២។ កាលពីពេលនោះ ឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំបានបញ្ជូនខ្ញុំទៅរៀនភាសាអង់គ្លេស និងកុំព្យូទ័រនៅសាលាឯកជនមួយ ជាមួយបងស្រីជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំ។ នៅពេលចូលរៀនកុំព្យូទ័រដំបូង បើតាមខ្ញុំចាំបានគឺគេប្រើ Microsoft Windows 98។ ពេលចូលរៀននោះ ខ្ញុំពុំបានដឹងអោយប្រាកដថា តើកុំព្យូទ័រជាអ្វី ប្រើសំរាប់ធ្វើអ្វី និងកើតចេញពីប្រភពណានោះទេ។ ដល់បន្ទប់កុំព្យូទ័រគ្រូអោយខ្ញុំរៀនវាយអក្សរដំបូងដោយប្រើកម្មវិធី TOUCH ។ ខ្ញុំពុំបានដឹងថា តើគេរៀនវាដើម្បីអ្វីនោះទេ ពោលខ្ញុំធ្វើអ្វីតាមតែគ្រូប្រាប់តែប៉ុណ្ណោះ។ ជួនកាលខ្ញុំអត់ដាក់ម្រាមដៃតាមគ្រូទៀតផង ដោយសារតែធុញទ្រាន់នឹងការវាយអក្សរខុស។ ខ្ញុំក្រឡេកឃើញកម្មវិធីនោះអោយវាយអក្សរអ្វី ខ្ញុំសម្លឹងមើល Keyboard ហើយវាយតែម្ដង។ គិតទៅគួរអោយអស់សំណើចមែន។ ដោយសារតែមួយថ្ងៃៗ គ្រូចេះតែបង្រៀនមេរៀនដដែលៗ ជាមួយការវាយអក្សរ ខ្ញុំធុញទ្រាន់ជាខ្លាំង។ខ្ញុំបានក្រលេកទៅមើលជុំវិញ ឃើញសិស្សផ្សេងទៀត កំពុងប្រើប្រាស់កម្មវិធី Microsoft Office Word ដែលខ្ញុំមិនចាំថា គេប្រើជំនាន់អ្វីនោះទេកាលនោះ ។ ឃើញដូចនេះ ខ្ញុំក៏ព្យាយាមរកកន្លែងសម្រាប់ចាកចេញពីកម្មវិធី TOUCH។ កាលនោះខ្ញុំចំណាយពេលយ៉ាងយូរ។ ទីបំផុតខ្ញុំអាចចាកចេញពីកម្មវិធី TOUCH បានដោយសារឃើញសិស្សនៅក្បែរនោះចាកចេញពីកម្មវិធី TOUCH ដែរ។ ខ្ញុំក៏បានចូលទៅប្រើកម្មវិធី Word… Continue reading ខ្ញុំ និងកុំព្យូទ័រ

គំនិតខ្ញុំ · ចម្ងល់ · អំពីពិសិដ្ឋ

ម៉ាក់​ខ្ញុំ​ថា​ខ្ញុំ​ធាត់​ជាង​មុន​?

នៅ​ពេល​កំពុង​បរិភោគ​អាហារ​ពេល​​ល្ងាច​ ថ្ងៃ​មួយ ស្រាប់​ម៉ាក់​ខ្ញុំ​គាត់​លាន់​មាត់​ថា «យឺ កូន! កូន​ឯង​ដូច​ជាធាត់​ជា​ង​មុន​។​» នៅ​ពេល​ឮ ដូច​នេះ ខ្ញុំ​ស្រាប់​តែ​ចម្លែក​អារម្មណ៍​តែ​ម្ដង​។ មើល​ទៅ​ខ្ញុំ ដូច​នៅ​តែ​ដដែល​ហ្នឹង គ្មាន​ធាត់​ គ្មាន​អី​ផង​។ ស្រាប់​តែ​ខ្ញុំ​គិត​ឃើញ​ដល់​រឿង​មួយ​ភ្លាម…

គណិតវិទ្យា · អំពីពិសិដ្ឋ

ត្រៀម​ប្រលង​ APMO

ធ្លាក់​ចេញ​ពី​រូ​ងក្រពើ មក​ទើរ​ត្រឹម​រូង​ខ្លា​ហើយ​ខ្ញុំ​… ថ្មីៗនេះ​ខ្ញុំ​ទើប​តែ​នឹង​ប្រលង​សិស្ស​ពូកែ​ទូទាំង​រាជធានី​​ហើយ​ ស្រាប់​តែ​ឥលូវ​ត្រូវ​ទៅ​ប្រលង គណិតវិទ្យាអូឡាំព្យាដ​ប្រចាំ​តំបន់​អាស៊ី​ប៉ាស៊ីភិច​ (APMO : Asia Pacific Mathematic Olypiad) ទៀត។ ការប្រលង​នេះ​គឺ​គេ​ជ្រើសរើស យក​អ្នក​ប្រលង​ជាប់​សិស្សពូកែ​ទូទាំង​រាជធានី​ជាប់​ ទាំង​១៣នាក់ និង​បន្ថែម​ អ្នក​ចំណាត់​ខាង​ក្រោម​ទៀត​ឲ្យ​គ្រប់​ ៣០ នាក់  ក្នុង​នោះក៏​មាន​ខ្ញុំ​ផងដែរ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ជាប់​លេខ ១៨ (ប៊ិះ​ជាប់​នឹង​គេ​ដែរ​) ។ មិន​ដឹង​ថា​ ការ​ប្រលង​នេះ​យ៉ាង​ម៉េចទេ ព្រោះ​បើ​តាម​ការ​ស្រាវជ្រាវ និង​យោបល់​ពី​សិស្ស​ច្បង​ឆ្នាំ​មុន ថា​ការ​ប្រលង​នេះ​លំបាកណាស់ តែ​ក៏​ងាយ​ស្រួល​ក្នុង​ការ​យក​មេដាយ​ផង​ដែរ។ បើ​យើង​ធ្វើ​បាន​តែ​មួយ​លំហាត់ ហើយ​ត្រឹម​ត្រូវ​ទៀត​នោះ យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ក៏​ទទួល​បាន​មេដាយ​សំរឹទ្ធិ​ដែរ​។ ប៉ុន្តែ​មិន​ដឹង​យ៉ាង​ណា​ទេ មាន​តែ​ចាំ​មើល ហើយ​ប្រឹង​ឲ្យ​អស់​ពីលទ្ធភាព​៕

គណិតវិទ្យា · ព័ត៌មាន · អំពីពិសិដ្ឋ

ប្រលងសិស្សពូកែ

កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី​១៨ និង​១៩ខែ​កុម្ភៈ​នេះ មាន​ការ​ប្រលង​សិស្ស​ពូកែគណិតវិទ្យា រូប​វិទ្យា អក្សរសាស្ត្រ​ខ្មែរ ថ្នាក់​ទី​៩ និង​ទី១២ នៅ​វិទ្យា​ល័យ​ជាស៊ីម​សាមគ្គី។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចូល​រួម​ដែរ។ ហាស ហា… ធ្វើ​បាន​ប្រហែល​ជា​៧០ភាគរយ ប្រហែល​ជា​មិន​ជាប់​ទេ​មើល​ទៅ​។ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រេក​អរ គឺ​បាន​ជួប​ប្រទះ​នឹង​ជើង​ខ្លាំង​ម្នាក់​នៅ​វើត​ប្រែស​នេះ​ផង ប្រហែល​ជា​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា​ស្គាល់​ហើយ។ ពេល​ខ្ញុំ​ទៅ​មើល​បញ្ជី​ឈ្មោះ​បេក្ខជន​ប្រលង ដើម្បី​ដឹង​លេខ​តុ និង​លេខ​បន្ទប់​ស្រាប់​តែ​ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ព្រើត​តែ​ម្ដង​៖ អ្នក​ដែល​ខ្ញុំ​និយាយ​នោះគឺ អ៊ឹង ភុយឡៃ ។ ហេហេ… និយាយ​ដើម​ស្ងាត់ៗ​ចុះ​កុំ​ឲ្យ​ភុយឡៃ​ ដឹង។ កាលទៅ​ប្រលង​ហ្នឹង ភុយ​ឡៃ​ មក​យឺត​ទាំង​ពីរ​ថ្ងៃ សង្ស័យ​តែ​សម្ងំ​យក​ពិស​ហើយ​មើល​ទៅ។ នៅ​ថ្ងៃទីមួយ ឃើញ​ចេញ​មុន​ម៉ោង​ សង្ស័យ​ធ្វើ​ហើយ​អស់​មើល​ទៅ​។ នៅ​មាន​ទៀត ជួប​មុខ​ខ្ញុំ​ហើយ​ធ្វើ​ដូច​ជា​មិន​ស្គាល់​ចឹង​ ខ្ញុំ​ខំ​ញញឹមដាក់​ស្ទើរ​ស្ងួត​ជើង​ធ្មេញ​ហើយ នៅ​ធ្វើ​ព្រងើយ​។ ពិត​ជា​យ៉ាប់​ មែន! មើល​ទៅ​ប្រហែល​ជា​ភុយឡៃ​សង្ឃឹម​ច្រើន​ជាង​ខ្ញុំ​។ ប៉ុន្តែ​គ្មាន​នរណា​ដឹង​ទេ មាន​តែ​ចាំ​អ៊ុត​មើល​លទ្ធផល​នៅ​ថ្ងៃទី ២៥ ខែ​កុម្ភៈនេះ​ហើយ៕

អំពីពិសិដ្ឋ

ប្លក​របស់​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ VOA សំភាស

កាល​ពីថ្ងៃ​សុក្រ ទី ២៣ នៅ​វេលា ម៉ោង​ ប្រហែល មួយ ថ្ងៃ​ត្រង់ ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ទូរស័ព្ទ​ ពី​​បង​ម្នាក់ គាត់​ប្រាប់​ថា គាត់​មក​ពី​ខាង VOA ។ ពេលនោះ ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ព្រើត ស្មាន​តែ​មាន​ការ​អី ការ​ពិត​គាត់​ចង់​សំភាស​ខ្ញុំ អំពី​បទពិសោធ​ក្នុង​ការ​សរសេរ​ប្លក​សោះ​។ ហាហា ពិត​ជា​ឡូយ​មែន ពុំ​ដែល​ត្រូវ​គេ​សំភាស​ម្ដង​ទេ ពី​មុន