នៅពេលកំពុងបរិភោគអាហារពេលល្ងាច ថ្ងៃមួយ ស្រាប់ម៉ាក់ខ្ញុំគាត់លាន់មាត់ថា «យឺ កូន! កូនឯងដូចជាធាត់ជាងមុន។» នៅពេលឮ ដូចនេះ ខ្ញុំស្រាប់តែចម្លែកអារម្មណ៍តែម្ដង។ មើលទៅខ្ញុំ ដូចនៅតែដដែលហ្នឹង គ្មានធាត់ គ្មានអីផង។ ស្រាប់តែខ្ញុំគិតឃើញដល់រឿងមួយភ្លាម… (ច្រើនទៀត…)
បណ្ណសារ | គំនិតខ្ញុំ RSS feed for this section
ម៉ាក់ខ្ញុំថាខ្ញុំធាត់ជាងមុន?
1 ឧសភាតើអ្នកចូលចិត្តការនិយាយទូរស័ព្ទទេ?
1 សីហាយើងឃើញសព្វថ្ងៃនេះ ប្រព័ន្ធទូរស័ព្ទនៅព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ត្រូវបានបង្កើតឡើងយ៉ាងព្រោងព្រាត ធ្វើឲ្យអ្នកប្រើប្រាស់ទូទាំងប្រទេស ពិបាកនឹងសម្រេចចិត្តត្រូវប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធមួយណា។ ទន្ធឹមនឹងការលេចចេញនូវរូបរាងរបស់ខ្លួន នៅប្រទេសកម្ពុជា ក្រុមហ៊ុនបានផ្សព្វផ្សាយ នឹងផ្ដល់ជាការបញ្ចុះតម្លៃពិសេស ក្នុងសេវាកម្មរបស់ខ្លួន។ ក្នុងនោះ យើងឃើញថា ការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មមួយរបស់ក្រុមហ៊ុន Mfone បានធ្វើឲ្យប្រជាជនមួយចំនួន ក៏ដូចជា ឯកឧត្ដម ខៀវ កាញ៉ារីទ្ធ បានរិះគន់ថា ការផ្សាយរបស់គេ បានធ្វើក្មេងៗ ជាពិសេសសិស្ស និស្សិតខ្មែរ ពុំគិតពីការសិក្សា គិតតែពីនិយាយទូរស័ព្ទ។ ក្នុងនោះមានក្រុមហ៊ុនមួយទៀត ដែលគួរការចាប់អារម្មណ៍គួរសមដែរនោះ គឺក្រុមហ៊ុន Smart Mobile ។ ក្រុមហ៊ុន បានធ្វើ Promotion ដោយគ្រាន់តែចំណាយតែ ១០ សេន ក្នុងមួយថ្ងៃ អាចនិយាយបានតាមចិត្ត។ (ច្រើនទៀត…)
អ្នកណាថា ខ្លួនឯងមានមនសិការជាតិ?
18 កក្កដាគ្រប់គ្នា ទាំងខ្ញុំ ទាំងគេ នៅពេលដែលមានអ្នកណាម្នាក់សួរថា «តើអ្នកមានមនសិការជាតិទេ?» ពួកយើងប្រាកដជាឆ្លើយយ៉ាងលឿនថា «បាទ! ត្រូវហើយ ខ្ញុំមានមនសិការជាតិ។» បើយើងវិភាគឲ្យច្បាស់លាស់ទៅ យើងរាល់ថ្ងៃ គ្មាននរណាមួយដែលមានមនសិការជាតិនោះទេ។ ប្រសិនបើមានអ្នកណា អួតថាខ្លួនឯងមានមនសិការជាតិ តោះ! ហៅគេមកជួបខ្ញុំបន្តិច ហើយខ្ញុំសូមសួរតែប៉ុន្មានសំណួរទេ (ច្រើនទៀត…)
ហេតុអ្វីបានជាប្រជាជនខ្មែរ មិនចូលចិត្តអានសៀវភៅ?
24 មីនាសៀវភៅ ត្រូវបានគេចាត់ទុកជាប្រភពចំណេះដឹង ដ៏មានប្រយោជន៍មួយ ដែលគ្រប់គ្នាចូលចិត្តអានជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ សៀវភៅ គឺ ជាឃ្លាំងមួយ ដែលប្រមូលផ្ដុំទៅដោយកម្មវិធីអប់រំ ព្រមទាំងឯកសារគ្រប់ប្រភេទ គ្រប់ជំនាន់ និងគ្រប់សម័យ។ ហេតុនេះ ទើបអ្នកសិក្សា អ្នកបង្រៀន អ្នកអាន
បានចាត់ទុកសៀវភៅ ដូចជាពន្លឺមួយ សំរាប់បំភ្លឺពួកគេ ទៅរកអក្ខរភាព និង ឧត្ដមភាព។
មិនថា នៅប្រទេសអភិវឌ្ឍ ឬ ប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍ សៀវភៅ ជាមុខព្រួញសំខាន់មួយ សំរាប់អ្នកសិក្សា ស្រាវជ្រាវគ្រប់ៗគ្នា។ នៅប្រទេសអភិវឌ្ឍ សៀវភៅ ត្រូវបានគេ យកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែ នៅតាមប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍខ្លះ សៀវភៅ ពុំត្រូវបាន គេយកចិត្ត ទុកដាក់ឡើយ។ ជាក់ស្ដែង នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា យើងបច្ចុប្បន្ន កំរិតអ្នកដែលចូលចិត្តអាន នៅទាប នៅ ឡើយ។ ក្នុងចំណោមមនុស្ស១០០នាក់ អ្នកដែលចូលចិត្តអានសៀវភៅ មានមិនដល់១០នាក់ផង។ ប្រជាជនកម្ពុជា បានចាត់ទុកសៀវភៅ ដូចជារបស់សមញ្ញមួយដែរ ដែលពួកគេពុំបានគិតដល់ពីផលប្រយោជន៍របស់វា។
ការពិតទៅ មូលហេតុដែលធ្វើឲ្យប្រជាជនខ្មែរគិតដូច្នេះ មានច្រើនកត្តាណាស់។ បើនិយាយនៅតាមទីជនបទដាច់ស្រយាល សៀវភៅ ស្ទើរតែគ្មានអ្នកទិញ អ្នកលក់ និងអ្នកអានទៅហើយ។ ប្រជាជនភាគច្រើន មានជីវភាពក្រីក្រ ពួកគាត់ ត្រូវធ្វើការប្រកបរបររកស៊ី ដើម្បីចិញ្ចឹមគ្រួសារ។ ហេតុនេះ ទើបពួកគាត់ថា ការអានសៀវភៅ ធ្វើឲ្យគាត់ខាតពេលវេលា ខាតលុយកាក់ក្នុងគ្រួសារ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ អនក្ខរភាពក៏ជាមូលហេតុចំបងដែរ។ ប្រជាជនតាមជនបទ ភាគច្រើនរៀនពុំបានចប់ចុង ចប់ដើមទេ ហើយដោយសារតែប្រទេសយើង ទើបតែងើបពីសង្គ្រាមជាងពីរទសវត្ស ទើបធ្វើឲ្យចំនួនអនក្ខរជន ស្ថិតក្នុងកំរិត ខ្ពស់នៅឡើយ។ បើនិយាយចំពោះ យុវជន សិស្សានុសិស្សវិញ ក៏មិនខុសពី ប្រជាជន ទូទៅដែរ។ នៅសាលាពួកគេពុំត្រូវបានទទួលការណែនាំ ឲ្យបានជ្រាលជ្រៅ អំពីការអានសៀវភៅឡើយ។ ពេលក្រៅពីរៀន ពួកគេគ្មានពេលទំនេរទេ ព្រោះពួកគេត្រូវជួយឪពុកម្ដាយ ក្នុងការប្រកបរបរកសិកម្ម ឬ របររកស៊ីផ្សេងៗ។ សរុបមក តំលៃរបស់សៀវភៅ ត្រូវបានគេលុបបំបាត់ ស្ទើរទាំងស្រុងនៅតាមទីជនបទ។
ងាកមករកទីក្រុងវិញ ទោះបីជានៅទីក្រុង មានបង្កើតជាបណ្ណាល័យផ្សេងៗ ឬបណ្ណាគារ និងកន្លែងលក់សៀវភៅ ក៏ដោយ ក៏នៅមានប្រជាជនខ្លះ ពុំបានគិតដល់ បញ្ហាអានសៀវភៅដែរ។ ប្រជាជននៅក្នុងទីក្រុងខ្លះ ក៏មិនខុសពី ប្រជាជននៅតាមជនបទដែរ គឺត្រូវចេញទៅធ្វើការរកស៊ីចិញ្ចឹមជីវិត ដោយគ្មានពេលសំរាក ដោយសារតែជីវភាពអន់ថយ នាំឲ្យ គាត់មិនអាច នឹងមានពេលមក អានសៀវភៅបាន ហើយគិតថា ការអានសៀវភៅធ្វើឲ្យគាត់ខាតបង់ច្រើនណាស់។ ចំពោះសិស្សានុសិស្សវិញ គឺនៅតែមានសិស្សមួយចំនួនធំ មិនរវីរវល់នឹងការអានសៀវភៅនេះ ទាល់តែសោះ។ ដោយសារតែការធូររលុងលើផ្នែកអប់រំ និង ការភ្លើតភ្លើនរបស់យុវជនយើង នៅក្នុងទីក្រុង ធ្វើឲ្យពួកគេគិតថា ការអានសៀវភៅ ជាសកម្មភាពមួយគួរឲ្យធន់ទ្រាន់ និងគ្មានប្រយោជន៍អ្វីសោះសំរាប់ពួកគេ។ 
អ្នកដែលចូលចិត្តអានសៀវភៅនៅទីក្រុងភាគច្រើន ជាអ្នកមានជីវភាពធូរធារ មានការធ្វើធំដុំ ដែលអាចធ្វើឲ្យពួកគេមានលទ្ធភាពរកទិញសៀវភៅ និងមានពេលគ្រប់គ្រាន់ សំរាប់អានវា។
និយាយរួមមក មានប្រជាជនកម្ពុជាយើង ច្រើនណាស់ ដែលពុំទាន់បានយល់ពីសារប្រយោជន៍នៃការអានសៀវភៅ។ មូលហេតុចំបងនោះ គឺ បណ្ដាលមកពីប្រទេសយើង ជាប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍ ប្រជាជនក្រីក្រ និងអនក្ខរជន នៅមានចំនួនច្រើននៅឡើយ។ នៅថ្ងៃអនាគត សង្ឃឹមថា ប្រជាជនកម្ពុជា នឹងយល់ជ្រាបច្បាស់ពី ការអានសៀវភៅ ហើយនិង ធ្វើឲ្យការអានសៀវភៅ ក្លាយទៅជាទំលាប់មួយរបស់ពួកគាត់ ដូចពាក្យឃ្លា ដែលនិយាយថា « ឃ្លានអានសៀវភៅ ដូចឃ្លានញ៉ាំបាយ » ។ ហើយប្រសិន បើយើងអនុវត្តបានដូច្នេះគ្រប់ៗគ្នាហើយ ប្រទេសយើង នឹងសំបូរទៅដោយ អ្នកមានចំណេះដឹង បញ្ញវន្ត ដែលអាចក្លាយជាសសរគ្រឹះ សំរាប់អភិវឌ្ឍ ប្រទេសទៅថ្ងៃមុខតទៅទៀត៕
==========
ប្រកាសផ្សេងទៀត៖
Internet = អន្តរបណ្ដាញ
7 ធ្នូខ្ញុំទើបតែនឹកឃើញថា ពាក្យអិនធឺណែត (Internet) គ្មានអ្នកណាម្នាក់នាំគ្នាហៅតាមភាសាខ្មែរសោះ។ ថ្មីៗនេះ ខ្ញុំនឹងទទួលពាក្យថ្មីមួយពីហ្វីដែល មិត្តរបស់ខ្ញុំ។ គេបានពន្យល់ប្រាប់ខ្ញុំថា ពាក្យ Internet = Inter + Network ។ បន្ទាប់គេក៏បានបកជាភាសាខ្មែរ Inter = អន្តរ, Network = បណ្ដាញ ។ រួចមកគេក៏បានបញ្ចូលពាក្យនេះជាមួយគ្នា នាំឲ្យបាន Internet = អន្តរបណ្ដាញ ។ ខ្ញុំគិតថា ពាក្យ អន្តរបណ្ដាញ មានន័យគ្រប់គ្រាន់អាចឲ្យយើងប្រើការបាន ជាទូទៅ។
ចំពោះគំនិតខ្ញុំ ខ្ញុំគិតថាគួរតែនាំគ្នាឈប់ហៅInternet ថា អិនធឺណែត ទៀតទៅ យើងគួរប្រើភាសារបស់យើងវិញ ព្រោះយើងមានពាក្យនេះដែរតើ។ យើងគួរហៅ Internet ថា អន្តរបណ្ដាញវិញ៕
អ្នកកំពុងទស្សនា
អ្នកទស្សនា
វាចាថ្មីៗ